Dupla kruna i jedinstvena svjetska priča
Izvor: Pobjeda
Autorka: Ana Marković
Foto: Arhiva Pobjede
Prije četiri decenije kotorski Primorac ostvario je istorijski uspjeh - osvajanjem Kupa Jugoslavije zaokružio je duplu krunu, što su bili i prvi trofeji našeg velikog vaterpolo kluba.
Tim koji je tada ponosno nastupao pod imenom Kotor je 30. aprila 1986. u dramatičnom meču finala u Kruševcu, protiv splitskog Mornara, nakon produžetaka, slavio 10:8.
Samo tri dana ranije, u nezaboravnom meču fešte u Kotoru, prva šampionska titula potvrđena je u posljednjem kolu, pobjedom nad dubrovačkim Jugom (11:8).
Trijumf ekipe Pavla Vičevića nije istorijski samo zbog prvih trofeja kotorskog kluba.
Nije ni zbog toga što je ostvaren u konkurenciji timova tada apsolutno najjače lige kontinenta - jer Jugoslavija je u tom momentu bila aktuelni olimpijski prvak, a koji mjesec kasnije postaće prvi put i šampion planete, u nezaboravnom madridskom finalu.
Iznad svega toga je jedna blistava činjenica, koja ovaj uspjeh čini kuriozitetom u vrhunskom kolektivnom sportu, u kontinentalnim a vjerovatno i planetarnim okvirima.
Ostvario ga je klub u čijem sastavu su igrači, članovi stručnog štaba i uprave - bili Kotorani.
Arhiva Pobjede
Vaterpolo šampion i osvajač nacionalnog kupa, u jugoslovenskoj konkurenciji, koja je tada kvalitetom apsolutno bila u rangu najvećih kontinentalnih takmičenja - tog proljeća 1986. postao je sastav u cjelosti iz jednog malog primorskog grada.
Iz opštine koja je tada imala manje od 20.000 stanovnika! Nezapamćeno i nije se desilo u jugoslovenskim, regionalnim i evropskim okvirima - do tada, naravno i kasnije.
- Teško je iz ove perspektive govoriti šta se događalo tada, ali bilo je nestvarno.
Naša ekipa je ostvarila jedan od najvećih uspjeha crnogorskog klupskog sporta u to vrijeme koje se više neće ponoviti jer nema te države.
Sve ono što je opšte poznato je da su svi bili Kotorani iz malog grada, koji su tada, u najjačoj ligi na svijetu, u državi olimpijskog i svjetskog šampiona, osvojili prvenstvo i Kup.
I to u konkurenciji sa onakvim klubovima kao što su bili POŠK, Partizan, zagrebačka Mladost, Jug, Jadran... Samo je Partizan imao pet ili šest reprezentativaca.
Ipak smo mi bili na periferiji, samo sam ja bio u reprezentaciji Jugoslavije, a tek pred Svjetsko prvenstvo, nakon povrede Bebića, Mirko Vičević je ušao.
Sve ovo govorim iz razloga što smo takve ekipe, sa mnogo reprezentativaca, dobijali veoma ubjedljivo - kazao je tadašnji golman Andrija Popović, jedan od protagonista najljepših sportskih priča.
Arhiva Pobjede
Čitav grad, a Andrija dodao i Boka, živio je za vaterpolo.
- Prosto je bilo nemoguće, u toj sezoni, dobiti kartu na bazenu - napomenuo je Popović.
Put do najvećeg uspjeha kotorske ekipe počeo je mnogo ranije.
- Još u novembru 1984. godine kada je Kotor dobio zatvoreni bazen. Tada je mladi val vaterpolista - Vičević, Nikčević, Ćirković, pokojni Krivokapić, izbio u prvi plan.
Mogu da kažem da su i nas malo iskusnije i starije iznenadili.
Tadašnja igra Primorca bila najbliža današnjem vaterpolu, sa mnogo plivanja, nestvarnih kretnji i čitavo vrijeme - svih utakmica, igralo se na kontru, a mladi igrači su nas, u stvari, doveli do duple krune.
Feštalo se 1. maja na brdu Vrmac. Tek što su stigli sa finalnog Kup turnira u Kruševcu.
- Mnogo je Kotorana bilo i u Kruševcu. Potrefilo se tako da smo se vratili 1. maja kada se, inače, na brdu Vrmac organizovano slavio međunarodni praznik.
Praktično čitav Kotor bio je na Vrmcu. Stigli smo oko 11 sati i slavili čitav dan.
Samo tri dana ranije, kotorska ekipa je podigla šampionski pehar. I to u posljednjem prvenstvenom meču u Kotoru protiv Juga.
Arhiva Pobjede
- U takvom ambijentu nije bilo šansi da se izgubi utakmica ni od reprezentacije svijeta, a ne od Juga.
Atmosfera na tribinama, gdje je bilo 2.000 navijača, a još toliko ispred bazena, bila je fenomenalna, kao i naš dolazak od Perasta.
Ono što je bilo upečatljivo je da je riva bila blokirana i da praktično nijesmo mogli da prođemo.
Nekoliko desetina ,,beštija“ popeli su se na taj autobus i tako smo mi lagano stigli na bazena.
Svašta sam prošao u sportskom životu, ali tako nešto nikad nijesam doživio - kazao je Popović.
U tim odlučujućim mečevima krajem aprila 1986. u ekipi su bili golmani - Andrija Popović (olimpijski šampion iz Los Anđelesa) i mladi Blaženko Radnjić, zatim legenda, lider tima i jedan od najboljih vaterpolista svijeta Zoran Gopčević i dugogodišnji reprezentativac Veselin Marković, sidraši Emil Nikolić i Ranko Perović, veliki talenat Mirko Vičević koji će u godinama koje su uslijedile postati član Kuće slavnih vaterpola i vaterpolista sa najviše medalja sa velikih takmičenja.
U sastavu je bio mladi Duško Ćirković i te sezone najbolji strijelac ekipe Zoran Nikčević, veliki borci Zoran Kovačević i Vasko Lalošević, talenti Dragan Strugar, Radule Dragović i Draško Krivokapić.
Arhiva Pobjede
Strateg ekipe bio je Pavle Vičević, pomoćnik Slobodan Vičević. U tom periodu predsjednik kluba bio je Antun Pana Milošević, a sekretar Dragan Đurčić.
Njihov istorijski poduhvat je, uz slavljeničku feštu koja se vezuje za zvanično formiranje kotorske navijačke grupe "beštije", u toj mjeri nezaboravan - da se svake godine krajem aprila, i ne samo na ovim velikim jubilejima - pominje u Kotoru i van vaterpolo krugova.
A, apsolutno zaslužuje da bude prepoznat kao trajna vrijednost sporta Crne Gore.
Jer takav primjer - svi u klubu iz jednog malog grada - šampioni i osvajači duple krune na vrhunskoj sceni... Jedinstveno, nezaboravno i neponovljivo.
.jpg)
 (1) (2).png)
